04/06/2017 - 11:30

Ο τελικός της κρίσης!

Ο Κωνσταντίνος Ταγαράς σχολιάζει την αξία της επικράτησης στο τρίτο παιχνίδι της σειράς, αναφερόμενος παράλληλα στο Βασίλη Σπανούλη αλλά και τους ....χιμπατζήδες.

Παιχνίδι υπ' αριθμόν 3. Το παιχνίδι που κρίνει τον πρωταθλητή. Από την αγωνιστική σεζόν 1992-1993, όταν τα πρωταθλήματα έγιναν επαγγελματικά με διοργανώτρια αρχή τον ΕΣΑΚΕ, τις 20 φορές η ομάδα που επικράτησε στην τρίτη αναμέτρηση της σειράς κατέκτησε στο τέλος το πολυπόθητο έπαθλο. Παιχνίδι που συνήθως είναι επεισοδιακό και με αρκετά εκατέρωθεν παράπονα (2007, 2010, 2013). Καταλαβαίνουμε λοιπόν τι μας περιμένει σήμερα...

Ο δεύτερος τελικός αποτέλεσε την πρώτη εντός έδρας νίκη του «Τριφυλλιού» μετά τη σεζόν 2013-2014, όταν και οι «πράσινοι» επικράτησαν των «ερυθρολεύκων» με 82-71 με τον εμβληματικό αρχηγό Φραγκίσκο Αλβέρτη να τους οδηγεί στην κορυφή. Αυτή τη φορά όμως όχι από το παρκέ αλλά από την άκρη του πάγκου. Πέρα από αυτό όμως το ματς της Πέμπτης δεν μας προσέφερε τίποτα άλλο. Ούτε ο Παναθηναϊκός έγινε το μεγάλο φαβορί ούτε ο Ολυμπιακός καταστράφηκε.

Το κυριότερο στοιχείο όμως ήταν πως δεν μας σοφότερους. Γνωρίζαμε εκ των προτέρων πως όταν οι μάχες σκληρύνουν, οι Έλληνες είναι αυτοί που θα βγουν μπροστά και θα «κουβαλήσουν» την ομάδα τους. Έτσι έγινε και πριν 3 ημέρες. Ο Νίκος Παππάς και ο Γιάννης Μπουρούσης πρωτίστως και ο Νικ Καλάθης δευτερευόντως κράτησαν «ζωντανό» τον Παναθηναϊκό, καθώς εάν οι γηπεδούχοι έχαναν θα είχαν ήδη στηθεί ικριώματα στον περίβολο του ΟΑΚΑ. Οι πιο τυχεροί θα χλευάζονταν με μία πινακίδα φορεμένη από το κεφάλι που θα έγραφε «Είμαι ξενύχτης». Το αγαπημένο παιδί της «πράσινης» κερκίδας με σκυλίσια άμυνα αλλά και ...σπανούλεια καλάθια έδωσε τη νίκη στην ομάδα του με τον «έτερο Καππαδόκη» Μπουρούση να αποτελεί την «κολώνα» μέσα στη ρακέτα.

Από την άλλη πλευρά, παρακολουθήσαμε μία εικόνα από το μέλλον. Σύντομο ή μακρινό δε γνωρίζουμε, γιατί αυτό εναπόκειται στο Βασίλη Σπανούλη και τις αντοχές του. Οι Πειραιώτες αγωνίστηκαν πιο απελευθερωμένοι από ποτέ, με «πολιορκητικό κριό» τον Έρικ «The Gunner» Green. Με πολύ σωστό κοουτσάρισμα από το Γιάννη Σφαιρόπουλο και παρά την αφλογιστία του Γιώργου Πρίντεζη αλλά και του Νίκολα Μιλουτίνοφ, οι φιλοξενούμενοι διεκδίκησαν μέχρι τέλους τη νίκη αποδεικνύοντας περίτρανα πως έχουν αποτινάξει από πάνω τους το αίσθημα φόβου όταν μπαίνουν στο κλειστό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Εν κατακλείδι, στο παιχνίδι της Πέμπτης γίναμε μάρτυρες ενός γεγονότος το οποίο μας βυθίζει στη δίνη του χρόνου και μας οδηγεί 13 χρόνια πίσω, στο 2004. Ο τέταρτος τελικός εκείνης της χρονιάς ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ (με τους παίκτες του Ζέλικο Ομπράντοβιτς να επικρατούν με 3-1 της «Ένωσης») ήταν ο τελευταίος που διεξήχθη χωρίς την παρουσία του Δημήτρη Διαμαντίδη και του Βασίλη Σπανούλη εντός των τεσσάρων γραμμών του παρκέ. Από τότε, τα δύο ιερά τοτέμ του ελληνικού μπάσκετ την τελευταία 15ετία, συμμετείχαν ανελλιπώς στους τελικούς . Τη φετινή σεζόν όμως ο «3D» έχει ήδη αποσυρθεί από την ενεργό δράση, ενώ ο «Kill Bill» απουσίαζε από το δεύτερο παιχνίδι λόγω ασθένειας.

Η συγκεκριμένη εικόνα από το μέλλον προκαλεί ανείπωτη θλίψη στους λάτρεις της «πορτοκαλί θεάς». Για να αρχίσουμε να γνωριζόμαστε σιγά σιγά (μιας και θα ήταν χαρά αλλά και τιμή μου η συχνή μας επικοινωνία), ανήκω στους ανθρώπους που δε χάρηκαν με τη μετακίνηση του Λαρισαίου γκαρντ στον Πειραιά. Δεν μπορώ να παραγνωρίσω όμως πόσο πιο φτωχό θα γίνει το ελληνικό αλλά και το ευρωπαϊκό μπάσκετ όταν αποφασίσει να επικεντρωθεί στην ανατροφή των παιδιών του. Γι' αυτό χαρείτε τον και σταματήστε να εύχεστε «καρκίνους» και «ψόφους», γιατί αποδεικνύετε πως όντως είμαστε απόγονοι των χιμπατζήδων...

 

  • Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ταγαράς