02/03/2019 - 12:44

Στα χρόνια του Βινυλίου

Γράφει ο : 

Από όσα κάνουμε στη ζωή μας, τα περισσότερα είναι για τους... άλλους. Για την (τον) σύντροφό μας, τα παιδιά μας , τη δουλειά μας. Και στο τέλος, λίγα πράγματα μένουν για μας...

Μια ανεκπλήρωτη αγάπη, ένας δυνατός έρωτας, ένας σκληρός χωρισμός, χιλιοδιαβασμένα βιβλία στο ράφι και δίπλα στο πικάπ κάποιοι πολυπαιγμένοι δίσκοι...

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους «Ράδιο Αρβύλα». Κάνουν την εκπομπή της Δευτέρας για τους άλλους και το ΒΙΝΥΛΙΟ την Τρίτη για... πάρτη τους! Οι καλεσμένοι, λίγοι και καλοί και η εκπομπή μοιάζει περισσότερο με σύναξη παλιών συμμαθητών.

Κάθε Τρίτη, εμείς οι «μυημένοι» στέλνουμε τους υπόλοιπους στα ...άλλα κανάλια και ζούμε κατανυκτικές στιγμές, όπως την προηγούμενη εβδομάδα με τον Σαββόπουλο και προχθές με τους ΠΥΞ ΛΑΞ, τους μουσικούς συνοδοιπόρους της μέχρι τώρα ζωής μας.

Ούτε με ... κλωτσιές δεν ξεκολλούσαμε από το γυαλί και ξαναζήσαμε μαζί τους στιγμές από το μουσικό μας ταξίδι που διαρκεί κοντά πενήντα χρόνια.

Κάθε λόγος τους και μια ανάμνηση, κάθε νότα τους και ένας νεανικός έρωτας, κάθε μελωδία τους και ένας ξεχασμένος παράδεισος.

Τα χρόνια βάρυναν το κορμί μας αλλά όχι την ψυχή μας. Οι παλιές αγάπες έμειναν ξεθωριασμένες φωτογραφίες στο κάδρο της μνήμης μας. Γι αυτές τις αγάπες έχουμε πάψει να μιλάμε, γιατί ό,τι άφησαν πίσω τους πονάει. Μπορούμε να μιλάμε όμως με τις ώρες για τις τωρινές αγάπες μας, τα αγγελούδια μας. Ο Κανάκης για την τρίχρονη πριγκίπισσά του και εγώ για τη δεκατριάχρονη βασίλισσά μου, που χθες είδε να ανοίγει η «πληγή» της ζωής της και να στάζει το πρώτο της αίμα...

Τα φέρνουμε από δω, τα φέρνουμε από κει και το μόνο που καταφέρνουμε, είναι να ξαναγυρίσουμε στη μοναξιά μας, γιατί και να βγούμε από αυτή τη φυλακή, κανείς δεν θα μας περιμένει.

Να ξαναρχίσουμε τη ζωή μας από την αρχή δεν γίνεται, να περιμένουμε το τέλος δεν θέλουμε.

Είμαστε σαν ένα παιδί που ξέχασε να μεγαλώσει και είναι ακόμη στην αλάνα.

Μοναξιά μας όλα, μοναξιά μου τίποτα!