25/06/2019 - 16:58

Ένας Σεπολιώτης στην κορυφή του ΝΒΑ…

Γράφει ο : 

Η σημερινή μέρα μπορεί να γίνει αναμφίβολα η αρχή μιας αυτοκρατορίας στο παγκόσμιο μπάσκετ. Μιας αυτοκρατορίας με Έλληνα αρχηγό, τον Γιάννη Αντετοκούνμπο! Ο Γιάνναρος από σήμερα είναι ο MVP της κανονικής περιόδου στο ΝΒΑ. Απίστευτο, πρωτόγνωρο για κάποιον από την ταπεινή μας χώρα. Ο Γιάννης είναι το αποκούμπι μας στη δύσκολη καθημερινότητα που ζούμε. Είναι ο λόγος να είμαστε υπερήφανοι σε ό,τι έχει να κάνει με το μπάσκετ στο υψηλότερο επίπεδο.

Αυτό που διακατέχει τον Έλληνα διεθνή σούπερ σταρ είναι η ταπεινότητα. Είναι το πιο σημαντικό και συνάμα το πιο δύσκολο πράγμα να είσαι ταπεινός όταν όλος ο πλανήτης σε γνωρίζει και σε θαυμάζει για τα έργα σου. Όταν ο τραπεζικός σου λογαριασμός έχει εκτοξευθεί και η δόξα σε περιτριγυρίζει. Όταν είσαι ο ηγέτης μιας εκ των 30 κορυφαίων ομάδων στον κόσμο, των Μιλγουόκι Μπακς.

Να σας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν χρειάζεται να περιμένετε στατιστικές αναλύσεις στη συνέχεια του κειμένου. Απλά μια μικρή ιστορία από το σχολείο, γεγονότα και στιγμές που δεν θα βρείτε πουθενά παρά μόνο αν ρωτήσετε τον ίδιο ή τους συμμαθητές του...

Αποτέλεσμα εικόνας για αντετοκουνμπο μωρο


Εκεί που άρχισαν όλα...

Στις αρχές του 1992 η οικογένεια του Γιάννη αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της, Νιγηρία, για να βρει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Η περιπλάνηση ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα για καλή μας τύχη. Και για καλύτερη, στα Σεπόλια. Το αναφέρω για όσους ζουν εκεί μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων...

Το δυάρι σε ημιυπόγειο στη συμβολή των οδών Δωδώνης και Χρηστομάνου ήταν η στέγη του Τσαρλς και της Βερόνικα μαζί με τον τρίχρονο γιο τους, Φράνσις. Ο δεύτερος γιος ήρθε στη ζωή, ο Θανάσης, μέχρις ότου έρθει η έκτη Δεκεμβρίου του 1994 για να έρθει στον κόσμο μας ένα παιδί-θαύμα.

Αποτέλεσμα εικόνας για αντετοκουμπο μικρος


Ο Γιάννης-Ούγκο Αντετοκούνμπο γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας. Το μέλλον της οικογένειας δεν εξασφάλιζε τίποτα, μετά βίας ο εκλιπών πλέον πατέρας τους, Τσαρλς, έφερνε τα προς το ζην.

Τρελαμένος με το ποδόσφαιρο, ο Τσαρλς μύησε τον Γιάννη στο λαοφιλέστερο άθλημα. Είχε μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Ολυμπιακό, όπως φαίνεται και στην παρακάτω φωτογραφία με τους δυο τους στο γήπεδο Καραϊσκάκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Αποτέλεσμα εικόνας για αντετοκουμπο καραισκακη

Ο Γιάννης μεγάλωσε περιπλανώμενος, πωλώντας μικροαντικείμενα μαζί με τον αδελφό του Θανάση. Η θέληση, η πίστη στο κάτι καλύτερο, συνεχώς βελτίωναν την κατάσταση στο σπίτι των Αντετοκούνμπο. Στο σχολείο, καθώς ήταν ψηλότερος από τους συμμαθητές του, ανακάλυψε ότι το μπάσκετ είναι το άθλημα που τον εκφράζει. Αποφάσισε ότι αυτή θα είναι η τρέλα του, η πορτοκαλί και... σπυριάρα μπάλα.

Στο Γυμνάσιο ανακαλύψαμε ότι θα αφήσει εποχή...

Φοιτώντας στο 54ο Γυμνάσιο στην οδό Καλαμά στα Σεπόλια, ο Γιάννης ήταν δημοφιλής για τα αθλητικά του προσόντα. Όσοι δεν τον ήξεραν από το σχολείο, τον έβλεπαν στο γηπεδάκι της γειτονιάς όπου αγωνιζόταν ο Τρίτωνας. Εκεί παίξαμε μπάσκετ κι εμείς, μάθαμε τις αρετές αυτού του καταπληκτικού αθλήματος, του εθνικού μας αθλήματος. Εκεί τον καμαρώναμε μαζί με τον αδελφό του να προσφέρουν θέαμα, όσο είχαν προλάβει να μάθουν κι αυτοί.

Σε αυτό το σημείο, παρόλο που δεν είναι το πρέπον για δημόσιο κείμενο, θα μου επιτρέψετε να μιλήσω σε πρώτο ενικό πρόσωπο. Η γνωριμία με τον Γιάννη έγινε το 2008 όταν πήγαινα στην πρώτη Γυμνασίου, ενώ εκείνος ήταν στη δευτέρα. Στα διαλείμματα τον βλέπαμε με την παρέα μου, τον Γιώργο, τον Νίκο, τον Στέφανο και τον Άγγελο να παίζει μπάσκετ. Φυσικά κέρδιζε πάντα, ειδικά στα μονά, είναι λογικό.


Μέχρι που ήρθε η στιγμή να οργανωθεί η σχολική ομάδα μπάσκετ από τον γυμναστή μας, τον κ. Λάππα. Ο Γιάννης ήταν πρώτος στην κλήση εννοείται. Δεν βλέπαμε την ώρα να χάσουμε μάθημα για να πάμε στο προαύλιο για προπόνηση. Ήταν ατελείωτη χαρά να εκπροσωπούμε το σχολείο μας όπως καταλαβαίνετε. Ο Γιάννης προφανώς είχε νιώσει αυτά τα συναισθήματα από την προηγούμενη χρονιά. Απίστευτα ψηλός, με τεράστιο άνοιγμα χεριών και με πόδια λεπτά σαν καλαμάκια!

Το ταλέντο είναι ένα πολύ σπουδαίο πράγμα και όταν είναι έμφυτο σε κάποιον, το βλέπει κανείς με την πρώτη ματιά. Τα παιχνίδια με τα υπόλοιπα σχολεία της περιοχής γίνονταν στο κλειστό του Ρουφ. Η ανυπομονησία απερίγραπτη. Έβλεπα τον Γιάννη να βάζει το ένα καλάθι μετά το άλλο και κάτι μέσα μου έλεγε ότι θα διαπρέψει. Δεν μπορεί, κάποια μεγάλη ομάδα θα τον αποκτήσει πολύ γρήγορα.

Σχετική εικόνα


Τα ίδια σκηνικά συνέβησαν και την επόμενη χρονιά, την τελευταία του Γιάννη στο Γυμνάσιο. Για όλους μας τους υπόλοιπους... κοινούς θνητούς συμπαίκτες του, όταν βάζαμε καλάθι και μας επικροτούσε ο Γιάννης, ήταν το κάτι άλλο. Μαζί με τον Τάσο που ήταν συμμαθητής του όντας έναν χρόνο μεγαλύτερός μου, λέγαμε ότι θα γίνει μεγάλος και τρανός. Ο Τάσος έκανε πρώτος λόγο για ΝΒΑ, με μένα να εκφράζω μια αμφιβολία (εδώ γελάμε). «Εντάξει, για ΝΒΑ δεν είναι εύκολο, θέλει πολλά δεν αρκεί το ταλέντο», ήταν τα λόγια μου. Εν τέλει, δεν καταφέραμε να κατακτήσουμε τον τίτλο του σχολικού πρωταθλήματος, γιατί μια ομάδα δεν κρίνεται από έναν μόνο παίκτη, ακόμα κι αν αυτός ήταν μακράν ο κορυφαίος όλων.

Το 2009 αποφοίτησε και συνέχισε σε αθλητικό λύκειο. Τον χαιρετίσαμε και κρατήσαμε για πάντα τις στιγμές, παρόλο που δεν γνωρίζαμε τι θα απογίνει ο Γιάννης. Θα παίξει μπάσκετ επαγγελματικά; Θα συνεχίσει με σπουδές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης; Ποιος ήξερε...

Το απολυτήριο Γυμνασίου του Γιάννη (πηγή: Το Εθνος)

 

Πλέον, παίζαμε στο γηπεδάκι της γειτονιάς μας με τον αδελφό του, Κώστα. Αργότερα, γνωρίσαμε το... στερνοπούλι της φαμίλιας, τον Άλεξ. Από τόσο δα που λένε. Ρωτούσαμε για τον Γιάννη και μας έλεγαν όσα ήξεραν. Σιγά-σιγά τα πράγματα έπαιρναν τη σειρά τους. Φιλαθλητικός, ντραφτ ΝΒΑ, Μπακς, All Star Game, Εθνική Ομάδα, ρεκόρ, δόξα, τελικοί περιφέρειας. Το γηπεδάκι απέκτησε τη μορφή του και δεν θα αλλάξει αυτό ποτέ.

Αποτέλεσμα εικόνας για γηπεδο τριτωνα γιαννης

Θα ξανάρθει το Σάββατο στις 29 του μήνα για το Antetokounbros 3 on 3. Εκεί που άρχισαν όλα, στο σπίτι του, στη γειτονιά του. Και τα καλύτερα έρχονται...

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Δώστε ντιμπέιτ στο λαό… Πιπέρι στο στόμα της… »