30/11/2016 - 12:04

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΖΙ!

Γράφει ο : 

Ο Στέφανος Αβραμίδης γράφει για μια ομάδα που άγγιξε το όνειρο και χάθηκε κυνηγώντας το!

Έχω καιρό να γράψω και για αυτό ακριβώς αισθάνομαι και την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη! Όχι από εσάς, μη βιαστείτε να με παρεξηγήσετε θεωρώντας ότι...θεωρώ τα πονήματά μου τόσο ελκυστικά ώστε να αισθάνομαι τύψεις που σας τα στερώ! Αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη, για αυτήν ακριβώς την απουσία μου, από έναν άνθρωπο που εκτιμώ βαθύτατα, ξέρει αυτός! Κι ας μην ξέρω καλά καλά εγώ γιατί απείχα! Τούτου δοθέντος και γραφέντος προχωρώ! Απόψε λοιπόν, ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΜΗ ΓΡΑΨΩ! Κι αυτο γιατί από το πρωί έχω έναν κόμπο στο στομάχι που όλο λέει να ανέβει στο λαιμό και όλο τον κρατώ! Μια σκιά που πέφτει βαριά πάνω μου όπως ακριβώς, αν κρίνω από την κατάσταση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συμβαίνει και με πάρα πολλούς εξ υμών κι ας γεννήθηκε η σκιά αυτή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κάπου στη Λατινική Αμερική...Ήταν κάποτε μια ομάδα που την έλεγαν Σαπεκοένσε!

Δεν ειναι το πρώτο ούτε και, δυστυχώς, το τελευταίο αεροπορικό δυστύχημα αυτό στο Μεντεγίν της Κολομβίας! Και στον ανθρώπινο πόνο, στην απώλεια και την οδύνη που αυτή προκαλεί δε νοείται σε καμία των περιπτώσεων ως κριτήριο...πένθους η δημοφιλία, η επιτυχία, η αναγνωρισιμότητα αυτών που φεύγουν! Στον ανθρώπινο νου όμως, και αναφέρομαι φυσικά σε όλους εμάς τους...τρίτους, ας είμαστε ειλικρινείς, πάντα θα είναι πιο ισχυρό το ερέθισμα που προέρχεται από την κακοτυχία, δυστυχία εν προκειμένω, κάποιου ή κάποιων που γνωρίζουμε έστω και μόνο εξ ονόματος, εξ όψεως ή και τηλεοπτικώς, με την αρχαϊκή έννοια της λέξης! Κάποιων που παρατηρούμε, που παρακολουθούμε, έστω και από μακριά, γιατί κατι έχουν να μας πουν και να μας δείξουν! Δε φταίμε εμείς, έτσι είμαστε προγραμματισμένοι ως ειδος! Άλλωστε, φανταστείτε έναν κόσμο, το δικό μας κόσμο, με τον καθένα να επηρεάζεται και να συντρίβεται με τα δεινά όλων των υπολοίπων! Θα ήμασταν άπαντες τόσο δυστυχείς που η ζωή θα ήταν ένα καθημερινό σισύφειο μαρτύριο! Δυσβάσταχτη, επώδυνη, ανυπόφορη!

Προς απάντηση λοιπόν σε όλους όσοι, και δυστυχώς είναι πολλοί, φτάνουν μέχρι και να λοιδωρούν την, κατ' εμέ αυθόρμητη σε αυτή την περίπτωση, έκφραση συμπαράστασης και θλίψης που κατακλύζει το διαδίκτυο έχω αυτό να πω, ή καλύτερα να γράψω! ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΖΙ! Αυτό είναι που ως σημαίνον και σημαινόμενο μας κρατά ενωμένους, ΤΟΥΣ κρατά ενωμένους! ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΖΙ! Αυτό είναι που ως συγκολλητικη ουσία κάνει τους πολλούς ένα, ένα αλλά τόσο ισχυρό που γεννά συναισθήματα δυνατά πέρα και πάνω από κάθε φαντασία! ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΖΙ! Αυτό είναι που οδηγεί όλους εμάς να στρέψουμε το βλέμμα μας και να απλώσουμε, έστω και νοερά το χέρι μας στις ψυχές που έμαθαν να δουλεύουν ΜΑΖΙ, να λυπούνται ΜΑΖΙ, να χαίρονται ΜΑΖΙ, να ονειρεύονται ΜΑΖΙ! Ναι, ήταν επαγγελματίες, αλλά ήταν διάολε και παιδιά που ζούσαν το δικό τους παραμύθι!

Και στα παραμύθια μάθαμε όλοι μας, εξ απαλών ονύχων, ότι ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Αυτή, ή και αυτή, ήταν η μαγεία τους! Τα παραμύθια συνεχίζονταν κατά το δοκούν ακόμη κι αφού τελείωναν! Και σίγουρα δε διακόπτονταν τόσο απροσδόκητα, απότομα και βίαια! Όπως συνέβη στην περίπτωση αυτής της τόσο όμορφης παρέας, αυτής της οικογένειας νεαρών που χάθηκε σε ένα ταξίδι στο όνειρο! Γιατί όνειρο ήταν για τον άσημο αυτο σύλλογο απο το Σαπεκό η διεκδίκηση ενός ηπειρωτικού τίτλου τόσο κοντά, κι ας φάνταζε πολύ μακριά, στα χρόνια της τέταρτης κατηγορίας βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου! Πως λοιπόν να μη συγκινηθεί κανείς με αυτή την ιστορία! Και γιατί αλήθεια να μη συγκινηθεί και να το δείξει! Προχωρήσαμε τόσο πολύ στην εποχή της ιλιγγιώδους ταχύτητας της πληροφορίας και της ακαριαίας, και δημόσιας, αντίδρασης σε κάθε είδους ερέθισμα που αισθανόμαστε λες, ώρες ώρες, υποχρεωμένοι να βλέπουμε στα πάντα μια σχέση δράσης αντίδρασης! Παίρνουμε θέση, έχουμε απάντηση ή σχόλιο για όλα!

Εγώ προτείνω αυτή τη φορά να κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω! Η τραγωδία δε χτύπησε μόνο τη Σαπεκοένσε αλλά τόσες και τόσες οικογένειες που συνετρίβησαν, κυριολεκτικά, ως φυσικές παρουσίες, και μεταφορικά, στα πρόσωπα όλων όσων έχασαν κάποιον δικό τους! Αλλά χτύπησε ΚΑΙ τη Σαπεκοένσε! Που συγκλονίζει γιατί ήταν η μεγαλύτερη οικογένεια από όλες! Ένα σύνολο όλα τα μέλη του οποίου εργάζονταν καθημερινά, ξεπερνώντας δυσκολίες και μεταξύ τους προστριβές, για ένα κοινό σκοπό! Με όπλο τη σκληρή δουλειά και τη μέθοδο πορεύονταν προς την εκπλήρωση των κοινών τους στόχων, προς την επιτυχία και εν τέλει την ευτυχία! Όπως κάνει, ή θα έπρεπε να κάνει, κάθε σύνολο ανθρώπων που θελει επάξια να φέρει τον τίτλο οικογένεια! Κάθε τέτοιος θάνατος, κάθε θάνατος από δυστύχημα στον ουρανό ή επί της Γης είναι άδικος! Όταν χτυπά μια τόσο μεγάλη οικογένεια είναι και ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟΣ! Ήταν κάποτε μια ομάδα που την έλεγαν Σαπεκοένσε! Και θα είναι...Για πάντα!