18/08/2017 - 08:33

Ο Πρέσβης που ήσουν…

Γράφει ο : 

Μετά από κάθε αποτυχία, την οποία για κάποιο λόγο εδώ και μία δεκαετία διαδέχεται η στήριξη, μου έρχεται στο μυαλό το ματς με τη Λίτεκς Λόβετς στη «Λεωφόρο». Δύο χρόνια στη δουλειά, τον Οκτώβριο του 2002, βγαίνω στον ΣΠΟΡ FM με τη λήξη της παράτασης. «Ένα άγαλμα στον Βαζέχα», πρέπει να ήταν το σχόλιό μου. Ο «μπόμπερ» του «τριφυλλιού» είχε αποκαταστήσει την τάξη στο 120’! Ο Σάντος δεν άντεξε στους «πράσινους», όντας ακόμη ο… καρπουζάς από το Εστορίλ (εκεί ανδρώθηκε ως παίκτης και προπονητής).

Στη συνέχεια του χρόνου, όταν κατάλαβε κι αυτός πώς λειτουργεί το πράγμα εδώ, έπιασε τις κατάλληλες φιλίες κι έγινε δάσκαλος. Τη χρονιά εκείνη ο Σέρχιο Μαρκαριάν έχασε το Πρωτάθλημα στη Ριζούπολη, αντικαθιστώντας τον Πορτογάλο του οποίου χτυπούσαν τον πάγκο με τους Βούλγαρους. Όχι, φυσικά, ότι έφταιγε ο ίδιος, αλλά λέμε τώρα… Πέρασε ο Παναθηναϊκός Φενέρμπαχτσε, Σλόβαν, Άντερλεχτ, νίκησε την Πόρτο του Μουρίνιο εκτός και προδόθηκε από την πίεση και την κόπωση στη «Λεωφόρο». Στήριξη; Μηδέν!

Η ιστορία τα φέρνει έτσι ώστε όταν δεν εκτιμάς κάτι, να το χάνεις και μετά να λούζεσαι τις συνέπειες. Τρία γκολ σε έξι λεπτά εντός έδρας. Δεν είναι θέμα Μπιλμπάο, μην γελιόμαστε. Περίπατο έκανε τον Δεκέμβριο η Θέλτα, ομοίως τον Νοέμβριο η Σταντάρ, τον Σεπτέμβριο ο Άγιαξ, τον Δεκέμβριο του 2014 πήρε ισοπαλία η Εστορίλ (σατανικό;) και πάει λέγοντας. Τώρα στήριξη, όμως… Τώρα που δεν έμεινε τίποτα όρθιο, πλην ενός προπονητή που όντως έχει ενώσει τον κόσμο με την ελπίδα που παρέχει.

Αποτελώντας το αλεξικέραυνο μίας κατάστασης, η οποία από τη νέα σεζόν θα δημιουργήσει μεγαλύτερες περιπέτειες στον Παναθηναϊκό. Διότι κληρώσεις τύπου Αθλέτικ δεν θα είναι ατυχία, αλλά μία μόνιμη κατάσταση που θα πρέπει ο σύλλογος ν’ αντιμετωπίσει από τα Τάρταρα της βαθμολογίας της UEFA. Το 2-3 από την Μπιλμπάο αποτελεί μία ταινία μικρού μήκους, για το τι είναι ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή. Ικανός, λόγω φανέλας και αναστήματος, να κάνει υπερβάσεις. Το 2-0 υπήρξε τέτοια. Ο αέρας της τεράστιας ομάδας υπάρχει ακόμη.

Η φθορά της γκρίνιας και της εσωστρέφειας που καλλιέργησαν οι τελευταίοι ώστε να γίνουν πρώτοι έχει συνέπειες όμως… Οι «πράσινοι» είναι αβοήθητοι. Με διοίκηση που επιβραβεύεται όταν πληρώνει (προφανώς τα λογιστικά βιβλία απέκτησαν αξία) και ρόστερ λειψό στα δύο πιο κρίσιμα ματς της σεζόν. Άρα και τρωτοί. Όταν απέναντι βρίσκεται ένα σύνολο με ομοιογένεια (παίκτες που παίζουν χρόνια μαζί) και αρχές (φεύγει ο προπονητής, αναλαμβάνει αυτός που πρότεινε) το… βουνό γίνεται πιο απότομο.

Και μετά η ισοπέδωση. Ορθώς χειροκρότησε ο κόσμος. Έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει πάντα. Επειδή, όμως, η Ζαπορίζιε, η Λίτεκς κτλ δεν είναι μακριά, δεν συνέβαινε έτσι πάντα. Αν γινόταν αυτό, σήμερα ο Παναθηναϊκός θα είχε ευρωπαϊκό τίτλο! Τώρα επικροτώντας το κατιτίς λιγότερο η ζημιά δεν διορθώνεται. Μεγαλώνει. Παίρνουν αέρα, δυστυχώς, όσοι έφεραν τον σύλλογο εδώ. Να θεωρείται φυσιολογικό και νορμάλ ν’ αρχίζει το Πρωτάθλημα και ο Παναθηναϊκός να μην έχει δεύτερο μπακ ν’ αλλάξει! Η νοοτροπία… Λεβαδειακού «στήριξη, δεν έγινε κάτι που χάσαμε». Όλα αυτά θα ήταν εύπεπτα, αν δεν είχε προηγηθεί πόλεμος. Τότε που έγινε συνασπισμός με πλευρές προσκείμενες στον αντίπαλο, ώστε η μπαλάρα και οι αποτελεσματάρες στην Ευρώπη να βαφτιστούν «τσούκου-τσούκου μπολ».

Με αποτέλεσμα; Ο Ολυμπιακός να νικά στο 93’ κάποια Ριέκα και να είναι ήρωας και Πρέσβης. Αυτό που εσύ ήσουν δηλαδή… Στο έκλεψε, στο πήρε! Κι έβαλες το χεράκι σου. Λίγες ώρες μετά ήρθε και η… ανταμοιβή. Διασυρμός σε έξι λεπτά μέσα στη «Λεωφόρο». Κάποιοι λένε ότι το ποτήρι δεν έχει φτάσει στον πάτο. Ας ελπίσουμε, απλώς, να διαψευστούν κι όλο αυτό το σκηνικό σύντομα ν’ αποτελεί έναν κακό εφιάλτη που πέρασε.