08/11/2017 - 19:03

Τόσα χρόνια... χαμένα

Το ποδόσφαιρο είναι το καλύτερο δευτερεύων πράγμα στη ζωή για εμάς που ασχολούμαστε με τον αθλητισμό. Τα χρόνια που χάσαμε με τις «παράγκες», τις «οργανώσεις», τα στημένα και τους  «ουρανοκατέβατους» διαιτητές ποιος θα μας τα επιστρέψει;

 

Γράφει ο «Sniper»

 

Μάθαμε και με τον πλέον επίσημο τρόπο για το τι πραγματικά συνέβαινε όλα αυτά τα χρόνια στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.  Το διατακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών δικαιώνει εν πολλοίς αυτούς που έλεγαν ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά… αρμενίζουμε.

Πλέον η δικαιοσύνη θα αποφανθεί για το ποιοι είναι ένοχοι και ποιοι αθώοι σε ένα πολύκροτο σίριαλ που απασχόλησε το ευρύ κοινό.

Το να αφαιρεθούν οι τίτλοι, βαθμοί και ευρωπαϊκές συμμετοχές είναι το λιγότερο. Το ζήτημα είναι ποιος μπορεί να επιστρέψει στον αγνό φίλαθλο τα τόσα χρόνια που του έκλεψαν. Τα χρόνια που του κουνούσαν το δάχτυλο και του έλεγαν να φτιάξει ομάδα να κερδίζει και τους διαιτητές.

Ποιος άραγε;

Είδαμε τις δύο τελευταίες δεκαετίες ομάδες να διαλύονται και άλλες να εμφανίζονται από το πουθενά. Ιστορικές ομάδες έγιναν παραρτήματα για να επιβιώσουν και άλλες βρέθηκαν στα τάρταρα, είτε γιατί αντιστάθηκαν είτε γιατί η απουσία τους συνέφερε τις παράγκες. Είδαμε οπαδούς να γυρίζουν σκασμένοι από τα γήπεδα, γιατί απλώς απαγορευόταν να κερδίσουν και όλα είχαν προαποφασιστεί.

Είδαμε μέσα ενημέρωσης να προσπαθούν να μας βγάλουν την πλειοψηφία του κόσμου ως τρελούς. Το χειρότερο απ' όλα όμως που μοιάζει και ως μη αναστρέψιμο πλέον, είναι η ανεπανόρθωτη ζημιά που έκαναν στο ίδιο το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Δημιούργησαν μια νέα γενιά οπαδών, που εκτός από το ότι δεν ξέρει να χάνει και έμαθε να κερδίζει με κάθε κόστος και τρόπο, δεν ξέρει πλέον και από ποδόσφαιρο. Μιας και δεν το αγαπάει σαν άθλημα. Είναι η γενιά οπαδών που δεν την αφορούν οι κανονισμοί, δεν τη νοιάζει ένα γκολ αν μπει με το χέρι ή αν ένας τίτλος θα δωθεί στα χαρτιά. Είναι η γενιά που κόπτεται μόνο για την πρωτιά, και επιχειρηματολογεί με το «γλέντα τους, πρόεδρε».

Σκεφτείτε πόσο αυτή η εικοσαετία αλλοίωσε και εμάς ως φιλάθλους και ακόμη περισσότερο τις νεώτερες γενιές. Ψάχνουμε παντού τον δόλο, είμαστε καχύποπτοι και αρπαζόμαστε με το παραμικρό, ακριβώς γιατί συνηθίσαμε δυστυχώς σ' αυτή την πραγματικότητα.

Είδα πολλές φορές να υιοθετείται η ακραία συμπεριφορά σαν κάτι το φυσιολογικό. Το άσπρο έγινε μαύρο και το ψάρι… κρέας.

Δυστυχώς αυτά τα είκοσι χρόνια δεν επιστρέφονται και σε αυτό φίλοι μου καλοί έχουμε όλοι μεγάλο μερίδιο ευθύνης.