22/04/2018 - 15:25

Για αυτούς που ''έφυγαν''...

Ο Χάρης Δεληνικόλας γράφει για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος από την ΑΕΚ και καλεί άπαντες να το αφιερώσουν σε αυτούς που τους μύησαν στην ιδέα του Δικεφάλου. Είτε είναι εδώ είτε όχι...

Έχω προσπαθήσει να γράψω πολλές φορές κάτω από διάφορες περιστάσεις. Νεύρα, χαρά, λύπη, στενοχώρια ανείπωτη, ακόμα και πάνω στη στιγμή που λέμε. Αλλά σαν αυτό το αποψινό δεν έχει. Ποιος να φανταζόταν κάτι τέτοιο πριν λίγα χρόνια...

Η ΑΕΚ θα είναι ξανά Πρωταθλήτρια Ελλάδος για πρώτη φορά μετά το 1994 τυπικά. Γιατί το 2008 πάλι Πρωταθλήτρια ήταν, αλλά της το έκλεψαν. Πραγματική κλοπή, χωρίς να φταίει ούτε αυτή, ούτε ο πρόεδρος της, ούτε φίλος της ομάδας. Και για αυτό ό,τι μα ό,τι και να αποφασίσει ένας δικαστής, μου είναι παντελώς αδιάφορο. Πόσω μάλλον ένας δικαστής που ήδη ελέγχεται για τις αποφάσεις του...

Πέρασαν τόσα μα τόσα χρόνια με τεράστιες στενοχώριες και πληγές. Άλλες τις δημιούργησαν εχθροί και άλλες ''φίλοι''. Τον χτύπησαν ανελέητα τον Δικέφαλο Αετό. Αλλά, έτσι δεν ιδρύθηκε; Έτσι δεν χτίστηκε ο μύθος του; Έτσι δεν ήρθαν οι πρόγονοι μας από την απέναντι πλευρά και στα χαλάσματα δημιούργησαν; Κόντρα σε όλους και σε όλα.

Και αν όλα τα χρόνια ήταν δύσκολα, αυτά τα καταραμένα 24 χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα από όλα. Σκληρά. Έμοιαζαν και μοιάζουν ακόμα και τώρα που τελείωσαν (!), ότι δεν θα φύγουν ποτέ ρε αδερφέ. Στοιχειωμένα θα μείνουν.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια άνθρωποι έφυγαν και άνθρωποι ήρθαν. Αυτοί που ήρθαν, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα σε αυτά τα πέτρινα χρόνια, δεν ήταν εύκολο να κατανοήσουν την ιδέα της ΑΕΚ. Όσο κι αν υπάρχει στο... DNA, υπάρχουν κίνδυνοι να φύγεις από το πεπρωμένο σου. Εκεί στάθηκαν βράχοι και φύλακες άνθρωποι που μεταλαμπάδευσαν την ιδέα του ''κίτρινου'' και του ''μαύρου''. Άνθρωποι με ιδανικά και αξίες που δίδαξαν ότι πρώτα από όλα είναι τα ''πιστεύω'' και μετά όλα τα υπόλοιπα. Άνθρωποι που στη ζωή τους ήξεραν μόνο να περπατούν με το κεφάλι ψηλά, γιατί ''το να κερδίζεις τίμια είναι ισχυρότερο του να κερδίζεις απλά''.

Με αυτούς τους ανθρώπους οφείλουν να πανηγυρίσουν άπαντες απόψε. Με αυτούς που στα δύσκολα τους έμαθαν τι θα πει πραγματικά ΑΕΚ. Να τους πάρετε μαζί σας στο γήπεδο όσοι πάτε. Από το χέρι, όπως σας πήγαν αυτοί κάποτε, για πρώτη φορά. Αν δεν μπορείτε, να βγείτε μαζί τους έξω να το γιορτάσετε. Αλλιώς, πάρτε τους τηλέφωνο. Πατεράδες, μανάδες, αδερφούς, θείους.

Μην τους αφήσετε. Ακόμα και τώρα αν το σκέφτεστε, αφήστε για λίγο τις παρέες σας. Σε αυτούς πηγαίνετε. Δεν θα χάσετε.

Γιατί εκεί έξω είναι πολλοί που τους ''έχασαν'' τους δικούς τους. Όπως οι πρόγονοι μας έχασαν και αυτοί δικούς τους εκεί. Στη δική τους γη της Επαγγελίας. Στην άλλη όχθη.

Εκεί έξω, λοιπόν, είναι άνθρωποι που δεν έχουν κοντά τους αυτούς που τους μύησαν στην ιδέα και στα ιδανικά του μεγαλύτερου Συλλόγου του κόσμου. Χάθηκαν που να πάρει ο διάολος...

Αλλά δεν ξεχάστηκαν ποτέ!

Και σε αυτούς θα πρέπει ο κάθε ΑΕΚτσής και ο κάθε ένας που γιορτάζει απόψε να το αφιερώσει.

Να κοιτάξεις εκεί ψηλά, να γελάσεις, να δακρύσεις, να ευχαριστήσεις και να πιείς ένα ποτήρι στη μνήμη όλων αυτών που έδωσαν αγώνα για να μη σβήσει αυτή η ιδέα. Στα εύκολα και στα (πολύ) δύσκολα.

Να το αφιερώσεις στον πατέρα, στη μάνα, στα αδέρφια, στον νονό, στο θείο, στον παππού, στη γιαγιά που σε έκανε ΑΕΚ και τώρα λείπει πιο πολύ από ποτέ.

Να το αφιερώσεις σε κάθε μέλος της οικογένειάς σου που γελάει εκεί ψηλα.

Να το αφιερώσεις σε αυτούς που ''επαναστάτησαν'' κόντρα σε... άλλα χρώματα και σε έκαναν ''κιτρινόμαυρο''.

Να το αφιερώσεις σε αυτόν που σε πήγε πρώτη φορά στο γήπεδο.

Να το αφιερώσεις σε αυτόν που μπορεί να σε πήγαινε κάθε Κυριακή ή και μία μόλις φορά στη ζωή σου να την δεις από κοντά.

Να το αφιερώσεις σε αυτόν που έκανες στο πλάι του χιλιάδες ταξίδια για εκείνη, αλλά ίσως και πέντε ή και κανένα. Όμως ήταν, είναι και θα είναι μαζί σου σε κάθε γήπεδο και το ξέρεις...

Να το αφιερώσεις σε αυτόν που η πρώτη σας κουβέντα κάθε μέρα ήταν για την ΑΕΚ ή και καμία δεν ήταν για αυτήν. Αλλά η αγάπη για αυτήν υπήρχε.

Να το αφιερώσεις σε αυτόν που έπαιρνες κάθε φορά τηλέφωνο μετά τον αγώνα για να τον σχολιάσετε και τώρα δεν μπορείς. Αλλά ξέρεις ότι ακούει κάθε σου σκέψη.

Να το αφιερώσεις σε αυτόν που σου έλεγε τόσες και τόσες ιστορίες για τον θρυλικό τον Παπαϊωάννου, αλλά και τον Μαύρο το Θεό. Κι εσύ χανόσουν στις θύμησες εκείνες, όπως χάθηκε εκείνος, αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ.

Να το αφιερώσεις σε αυτόν που σου μιλούσε για την δική του ΑΕΚ, που δεν ήταν ένα άθλημα, αλλά ένας ολόκληρος Σύλλογος. Κι ας μην πήγατε μαζί σε όλα τα αθλήματα.

Να το αφιερώσεις σε εκείνον που γκρίνιαζε συνέχεια για την κατάντια της ομάδας, αλλά δεν τα παράτησε ποτέ και σου έλεγε ''μόνο ΑΕΚ''. Από εκεί ψηλά θα γελάει και θα χαίρεται.

Να το αφιερώσεις σε εκείνον που σου μιλούσε για τη Νέα Φιλαδέλφεια, είτε πήγατε είτε όχι ποτέ μαζί εκεί. Τώρα την βλέπετε χώρια, αλλά μαζί, να χτίζεται και πάλι!

Να το αφιερώσεις σε εκείνον που σχεδιάζατε να ξαναπάτε γήπεδο μαζί, αλλά δεν προλάβατε ρε γαμώτο. Δεν πειράζει. Είπαμε. Κάθε φορά μαζί είστε!

Να το αφιερώσεις σε αυτόν που όταν η ΑΕΚ ήταν στη Γ' εθνική κορόιδευε τις ομάδες που αντιμετώπιζε, αλλά κάθε μέρα με αυτές ασχολιόταν. 

Σε αυτόν να το αφιερώσεις απόψε.

Σε αυτόν που στο κρεβάτι του πόνου, κάποτε, σε ρωτούσε ''με ποιον κληρώθηκε η ΑΕΚ στην Ευρώπη''. Σε αυτόν που η τελευταία σας κουβέντα, πάλι για αυτήν ήταν ρε γαμώτο. Σε αυτόν που η τελευταία σας φωτογραφία μαζί, ήταν στο γήπεδο. Κοντά της...

Όλες τις άλλες μέρες να τις χαρείς και να τις γλεντήσεις με όποιον θες. Απόψε, είναι δική τους. Δική του...

  • Επιμέλεια: Χάρης Δεληνικόλας