09/09/2019 - 10:50

Για πόσο ακόμα θα λέμε «και μη χειρότερα»;

Γράφει ο : 

Σαν έτοιμο από καιρό, το Λιχτενστάιν έζησε ιστορικές στιγμές χθες βράδυ στο... αδειανό ΟΑΚΑ. Το 1-1 θα έχει να το θυμάται για πολύ καιρό η εθνική ομάδα της χώρας με τους 40 χιλιάδες κατοίκους. Ειδικά δε, από τη στιγμή που σε πέντε αγωνιστικές δεν είχε πετύχει κανένα γκολ δεχόμενη 18. Πού θα κατάφερνε να σκοράρει; Απέναντι στην Ελλάδα φυσικά!

Με λύπη και απογοήτευση γράφεται αυτό το κείμενο, ειλικρινά. Ποιος άλλωστε θέλει να «κράξει» την εθνική ομάδα της χώρας του αντί να τη θαυμάσει; Ωστόσο, κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Κάποτε λέγαμε «και μη χειρότερα». Τα χειρότερα ήρθαν, αλλά το πότε θα τελειώσουν ούτε ο Θεός του ποδοσφαίρου δεν το γνωρίζει.

Βαρέλι δίχως πάτο

Ούτε τα προσχήματα δεν έχουμε καταφέρει να σώσουμε. Ξαναζούμε τις εποχές Ρανιέρι που μας έκαναν πλάκα τα Νησιά Φερόε. Κανονικά ομάδες σαν το Λιχτενστάιν πρέπει να τις καθαρίζεις με 3-0 στη χειρότερη. Αυτό περιμένει ο κόσμος όταν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της πατρίδας του αντιμετωπίζει ομάδες από το έκτο γκρουπ δυναμικότητας.

Αλλά, όχι. Η Εθνική είχε προβάδισμα βραχείας κεφαλής μιας και δεν μπόρεσε να σκοράρει άλλο τέρμα. Ναι, είχαμε δυο δοκάρια και ένα ακυρωθέν γκολ. Όμως, αυτά δεν αποτελούν τίποτα, παρά μόνο φτηνές δικαιολογίες. Οι Έλληνες διεθνείς που... κουβαλούν το τομάρι τους τον τελευταίο καιρό ανούσια στον αγωνιστικό χώρο δεν θα σταματήσουν να βλέπουν την Εθνική ως αγγαρεία.

Μεγάλη κουβέντα, αλλά έτσι προκύπτει από την εικόνα που παρουσιάζουν. Είτε μιλάμε για τους νεοφερμένους Βρουσάι και Παυλίδη είτε για τους «παλιούς» και συνάμα κορυφαίους, Παπασταθόπουλο και Μανωλά. Το κίνητρο έχει χαθεί. Έπειτα από την ήττα στο Τάμπερε από τη Φινλανδία την Πέμπτη, όταν χάθηκε και το όνειρο της πρόκρισης στα τελικά του Euro, συγχρόνως παρασύρθηκαν και άλλα στον ελληνικό γκρεμό.

Η ζωντάνια, η χαρά και η υπερηφάνεια που παίζεις με το εθνόσημο έκαναν «φτερά». Πλέον, έτσι όπως κατάντησε η Εθνική, με μισή καρδιά θα αγωνίζονται όλοι.

Δεν φταίνε μόνο οι παίκτες

Η ευθύνη έχει πολλά μέτωπα. Οι διεθνείς ποδοσφαιριστές της γαλανόλευκης έχουν τεράστιο μερίδιο, αλλά δεν έχουν όλο το φταίξιμο πάνω τους. Ο (επιτρέψτε μου να πω) τυχάρπαστος κύριος Φαν Σιπ ήρθε με ελάχιστο βιογραφικό να αναλάβει τις τύχες της Ελλάδας διαδεχόμενος τον Άγγελο Αναστασιάδη που δεν κατάφερε να κάνει απολύτως τίποτα θετικό.

Υπάρχουν αντιδράσεις για τη χρησιμοποίηση των Βρουσάι και Παυλίδη. Ναι μεν δεν έχουν άδικο μιας και αμφότεροι δεν έχουν ξαναφορέσει το εθνόσημο, αλλά αγωνίζονται στην Ολλανδία για λογαριασμό της Βίλεμ. Και τα πάνε μια χαρά. Αυτός είναι ο λόγος που ο Ολλανδός ομοσπονδιακός τεχνικός τους έχει στα βασικά του πλάνα. Εύλογα θα πει κανείς ότι τι να πρωτοφτιάξει στην Εθνική μας ο Φαν Σιπ. Σάμπως αυτός φταίει που ήρθε; Άλλοι τον έφεραν.

Συγκεκριμένα, η κεφαλή του ελληνικού ποδοσφαίρου, ονόματι Βαγγέλης Γραμμένος. Ο κύριος αυτός ανάθεμα και αν έχει παρακολουθήσει ποτέ ποδόσφαιρο. Απομάκρυνε τον Μίκαελ Σκίμπε, που ομολογουμένως δεν θα τον θυμόμαστε για πάντα, αλλά έφερε την Ελλάδα τουλάχιστον στα μπαράζ του Μουντιάλ 2018. Άσχετα που βρέθηκε στον δρόμο μας η μετέπειτα δευτεραθλήτρια κόσμου, Κροατία και μας απέκλεισε από την τελική φάση.

Επιπλέον, έφερε τον Άγγελο Αναστασιάδη. Ωραία, Έλληνας προπονητής, ξέρει τη νοοτροπία της χώρας και το ποδόσφαιρό της όσο ελάχιστοι. Εντούτοις, το να περιμένεις τη Μεγαλόχαρη που σαν χθες γεννήθηκε, να σου φέρει άσπρη μέρα, δεν πας πουθενά. Δίχως μοντέρνες σκέψεις και με παλαιά αντίληψη, κανείς δεν επιβιώνει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Έτσι και έφυγε, με τον Φαν Σιπ να τον διαδέχεται.

Τέλος, απομάκρυνε την Εθνική από το «Γ. Καραϊσκάκης». Ποιος ο λόγος να παίζει στο... παγωμένο ΟΑΚΑ όταν κόβει μετά βίας χίλια εισιτήρια; Το γήπεδο του Ολυμπιακού ήταν η κατάλληλη έδρα για την Εθνική μας, εκεί έχουμε δώσει τα περισσότερα παιχνίδια από όταν χτίστηκε. Εκεί έχουμε ζήσει χαρές, διότι είναι καθαρά ποδοσφαιρικό γήπεδο. Και αυτό έχει μεγάλη σημασία.

Θέλουμε να καταλήξουμε στο ότι οι αρμόδιοι που έχουν τις τύχες της Εθνικής στα χέρια τους είναι παντελώς ακατάλληλοι. Αυτό, έχει άμεση επίδραση στους κύριους πρωταγωνιστές που δεν είναι άλλοι από τους παίκτες. Βέβαια, κι εκείνοι θα μπορούσαν να παίζουν για τη δική τους ευχαρίστηση με τσαγανό, πράγμα που δεν το βλέπουμε στο παραμικρό!

Ολικό restart, αλλιώς θα πανηγυρίζουμε και με το Γιβραλτάρ

Η επόμενη μέρα βρίσκει την Εθνική μας στην προτελευταία θέση με πέντε πόντους μπροστά μόνο από το Λιχτενστάιν. Επόμενη αγωνιστική στις 12 Οκτωβρίου στην Ιταλία κόντρα στη Σκουάντρα Ατζούρα. Και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.

Αυτό που οφείλει πάση θυσία να πράξει η Ελλάδα, είναι να γυρίσει τον διακόπτη του restart. Φαίνεται κλισέ, αλλά είναι η μόνη λύση. Αλλιώς θα ξεχάσουμε πώς είναι η συμμετοχή σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης και θα πανηγυρίζουμε νίκες με αντιπάλους θεωρητικά πολύ υποδεέστερους.